در طراحی این پروژه، از همان ابتدا به دنبال خلق الگویی متفاوت بودیم؛ الگویی که ساختار رایج و شطرنجی پروژه‌های مسکونی را کنار بگذارد و تجربه‌ای نو در سکونت و منظر شهری ارائه دهد.

یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های ما، تأمین دید دائمی و یکپارچه به دریا برای تمام ساکنان بود. از طرفی دیگر، تلاش کردیم تا منظر درونی شهرک نیز واجد کیفیتی بالا باشد، به‌گونه‌ای که حتی با توسعه آتی و ساخت‌وسازهای اطراف، همچنان ارتباط بصری ساکنان با دریا حفظ شود.

برای رسیدن به این هدف، فرم کلی پروژه بر اساس چیدمان دایره‌ای خانه‌ها پیرامون یک فضای مرکزی شکل گرفت. این فرم، نه تنها امکان دید باز را فراهم می‌کند، بلکه خوانایی و هویت بصری قدرتمندی به پروژه می‌بخشد.

ترکیب فضایی پروژه در سه حلقه‌ی عمودی تعریف شد:

• طبقه‌ی زیرین: پارکینگ ساکنین
• دو طبقه‌ی میانی: واحدهای مسکونی
• حلقه‌ی فوقانی: فضای جمعی با چشم‌اندازی ۳۶۰ درجه به دریا و شهرک

این ساختار، تعادلی میان زندگی خصوصی، جمعی و ارتباط با طبیعت ایجاد می‌کند.

حریم خصوصی درون ساختاری جمعی

در طراحی حیاط‌های اختصاصی، اصل حفظ حریم خصوصی را با دقت دنبال کردیم. چیدمان زیگزاگی حیاط‌ها در ترازهای مختلف باعث شد تا دید مستقیم بین آن‌ها حذف شده و حس تعلق و آرامش برای هر واحد افزایش یابد.
ورودی واحدها نیز با سامانه‌ای از رمپ‌ها، آسانسورها و راهروهایی که پیرامون و درون حیاط مرکزی قرار دارند، طراحی شد. این مسیرها کاربران را ابتدا به حیاط اختصاصی و سپس به ورودی اصلی خانه هدایت می‌کنند.

حل مسئله مشرفیت در فضای جمعی

با قرارگیری فضای جمعی در بالاترین حلقه، چالش مشرفیت آن به واحدهای مسکونی زیرین مطرح شد. این موضوع را با:

افزایش ارتفاع در حلقه‌ی داخلی و ایجاد شیب در حلقه‌ی بیرونی به همراه جان‌پناه‌هایی هوشمندانه پاسخ دادیم؛ به‌طوری که حریم خصوصی محفوظ ماند و در عین حال، دید باز برای فضای جمعی فراهم شد.

یک آیکون در مقیاس جزیره در نهایت، هدف ما تنها طراحی یک مجموعه مسکونی نبود، بلکه خواستیم فرمی خلق کنیم که از دید پرنده یا نمای هوایی، مانند یک آیکون معماری در جزیره بدرخشد؛ شکلی دایره‌ای، منسجم و شاخص که هویت شهرک را از فراز آسمان نیز نمایان سازد.