«اُپال» از گفتوگوی دو فرم مکمل شکل گرفته است؛ دو قطعهی کشیده که هرکدام قوسی را در سوی متفاوت خود حمل میکنند و در کنار هم، تعادلی میان امتداد و انحنا میسازند. هندسهی آن ساده به نظر میرسد، اما همین تفاوت ظریف، امکان شکلگیری ترکیبهای متنوع و خوانشهای تازه را فراهم میکند.
سطح لعابدار اُپال، نور را در امتداد قوسها حرکت میدهد و مرز میان بخش فرورفته و قاب بیرونی را آشکارتر میسازد. با تغییر زاویهی دید، بازتابها جابهجا میشوند و فرم، گاهی عمیقتر و گاهی سبکتر به نظر میرسد؛ کیفیتی که به سطح حالتی زنده و متغیر میدهد.
اُپال برای ساختن ریتمهاییست که با تکرار صرف شکل نمیگیرند، بلکه از جابهجایی، چرخش و کنار هم نشستن دو قطعه به وجود میآیند. سرامیکی که میان نظم و انعطاف حرکت میکند و اجازه میدهد هر چیدمان، بیان مخصوص به خود را داشته باشد.








نقد و بررسیها
پاکسازی فیلترهنوز بررسیای ثبت نشده است.